Drukte mensenPC is aan het opstarten, ik en in de hand stevig liggend nietjesmachine gaan aan de slag. Mijn bureau is een puinhoop met al die prints. Prints van allerlei tips over schrijven van blogs, hoe schrijf ik pakkende titels, een content planner, etc. Enige orde is een noodzaak, zullen we maar zeggen. Tussen al die paperassen kom ik een tekst tegen die 4 jaar geleden uit mijn pen is gekomen. Mijn eerste stappen gezet tijdens een creatieve schrijfcursus van de Volksuniversiteit. En wat is deze tekst weer zeer actueel voor mij anno mei 2016. Met de start van mijn bedrijf Taboeparels merk ik weer een gehaast en gejaagdheid. Doe ik het goed? Hoe kan ik het anders doen dan 5 jaar geleden? Wat moet ik allemaal doen?…

Maar vooral hoe kan ik het nu anders doen. En hoe doe ik het nu anders!
Veel leesplezier.

 

Ongelofelijke haast.

We  moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan
en weer doorgaan… Wie kent het niet het nummer ‘Opzij’van Herman van Veen. 

Hij was echt zijn tijd vooruit met dit liedje. In 1979 kwamen deze woorden al uit zijn gedachten, zijn gevoel… Of was het toen al zijn werkelijkheid en die van vele anderen?

14 lentes jong was ik in die tijd. Had ik het toen al druk? Kende ik het fenomeen ‘Ik heb het druk’?

Nee, toen werd dat niet gezegd. Mijn dagen waren helemaal gevuld met studeren. Met schoonmaken om moeder naar haar zin te maken. Met  tuinieren om vader te helpen. Met koken op zondag voor een blik of woord om moeders goedkeuring te krijgen,… Ja, ik had het druk.  Heel druk om iedereen naar hun zin te maken.

Opzij opzij opzij,… ik heb een ongelofelijke haast. Dat had ik afgelopen 5 jaar… een ongelofelijke haast. Haast met  verloren tijd in te halen. Haast om nieuwe mensen te leren kennen. Haast om mijn bedrijf succesvol te laten zijn. Haast om mijn ideeën te kunnen delen. Haast om anderen te helpen…  Zo’n haast dat ik soms vergat te ademen. Ademen om ruimte te krijgen in lijf en geest.

Gelukkig  hebben we tegenwoordig coaches voor elk probleem. Kijk rond op Social Media of netwerkbijeenkomst en daar zijn ze in overvloed.  Er zijn ook coaches die je kunnen helpen met het invullen van jouw tijd. Timemanagement wordt dat in vakjargon genoemd. Kende we dit woord ook al in 1979? Waarschijnlijk wel in het bedrijfsleven. Maar zag je dat ook al in de Libelle? Of Margriet?

Anno 2012 worden onze ogen door menig tijdschrift gebombardeerd met artikels over hoe druk we het allemaal hebben. En natuurlijk hoe we weer balans kunnen vinden.

Mijn ogen hebben deze terreur, van hoe het wel en niet moet, ook gelezen. En ook ik heb me overgegeven aan een workshop ‘timemanagement’. Ik wilde tenslotte meer uit mijn tijd halen. Alle onzin dingen wegstrepen. Zaken afmaken in een bepaalde tijd.  Efficiënt opdrachten binnenhalen. De mensen duidelijk maken wanneer mijn tijd, echt mijn tijd is.  Na afloop van de workshop aan de slag met mijn agenda.  Voor elke activiteit een ander kleur. Rood voor dit, blauw voor dat…een kleurrijke regenboog.   Maar voelde ik mij meester van mijn tijd. Nee, de kleurtjes bepaalden nu mijn tijd. En mijn gevoel van ongelofelijke haast verdween helaas niet.

Tijd verstrijkt, lijf en leden zijn moe. Maar is de haast nu weg? Nee, nog steeds niet. Ik ren en vlieg weliswaar niet meer. Maar met een gulzigheid lees ik veel aritkelen op zoek naar oplossingen en mogelijkheden voor dat moede lijf. En het liefst zo snel mogelijk. Of is het toch verstandig de tijd hiervoor te nemen?

Ik weet het. Het is tijd om  het boekje ‘Loslaten’ – te lezen maar dan zonder haast!

“We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan”. Nee Herman, ik kan nu wel blijven, ik kan nu wel langer blijven staan.

Laat een bericht achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Reactie *