Opgeven maakt gelukkigerWat een titel; Opgeven is voor losers maakt je veel gelukkiger. Velen zullen het er niet mee eens, vermoed ik.  Want ja, scroll door je Fb-berichten en je ziet dat je altijd moet doorzetten. Opgeven is geen optie, is er ook zo eentje. De titel van dit artikel gaf mij in eerste instantie rode vlekken in mijn nek. Ook in mijn woordenboek bestaat het woord ‘opgeven’ niet. Maar langzaamaan begint de onzichtbare inkt door te komen van dit woord.

Doorzetten was en is nog steeds mijn naam tot het moment dat ik fysiek instort. Niet zo een beetje maar tot over de rand met alle gevolgen die erbij horen. Niet slim, hoor ik je al zeggen. Of heb je nog niet genoeg geleerd van de vorige keren? Blijkbaar niet, want de wil om iets te bereiken – lees – mee kunnen doen in de maatschappij waarbij ik dan ook nog financieel onafhankelijk kan zijn – is sinds mijn 13e heel hardnekkig in mijn systeem vastgelegd. En telkens als ik een beetje hoop hierop heb en mogelijkheden zie, ga ik ervoor.

En toch ga ik nu wel iets opgeven. Ik heb besloten om Taboeparels, waarmee ik afgelopen jaar Mindful Analysis emailcoaching heb aangeboden, stop te zetten. Met pijn in mijn hart maar het is het verstandigste om te doen. Een ‘beetje’ ondernemen is niets voor mij. Geprobeerd maar niet gelukt. Ik doe het voor 100%, ook al is die tijd beperkt, of niet. Mijn lichaam protesteert laatste maanden heftiger dan anders en daar wil ik nu eerder naar luisteren. Niet meer doorzetten tot het gaatje. Ik snak de laatste maanden naar de ‘normale’ dosis spierpijn en vermoeidheid dat ik al jaren min of meer gewend ben.

Dagelijks actief bezig zijn, online en/of offline, om gezien te worden door eventuele klanten lukt mij niet. Kies ik er voor om Taboeparels door te zetten dan moet ik genoegen nemen dat ik niet/nauwelijks nog op bezoek kan bij vriendinnen/vrienden, af en toe een gezellige middag of avondje uit naar de bios of zo. Mijn energiepotje is dan leger dan leeg en kan ik er niet voor ze zijn zoals ik wil.

De leuke dingen en het dagdagelijkse leven zette ik al geruime tijd op een nog lager pitje. Niet leuk voor mezelf, en ook niet leuk voor mijn partner. Ik wil 2007-2011 niet meer in de herhaling met het gevolg helemaal instorten en dan jarenlang bezig zijn om weer wat op te bouwen tijdens revalidatie. Eens is er een tijd dat je toch sneller leert van eerdere ervaringen.

Het doet nu echt pijn om dit op te geven. Soms voelt het als falen, mislukt zijn,… Levensvragen komen dan bij mij opborrelen. It sucks. Nee, dit opgeven maakt mij nu nog niet gelukkiger,  wel een stuk rustiger.

En die rust is nodig om weer verder te gaan. Mijn fb-pagina Taboeparels blijft voorlopig wel bestaan want ik blijf het belangrijk vinden dat taboes besproken en doorbroken worden.

Wie mij kent, weet ook dat ik niet bij de pakken blijf neerzitten.

Ik ga, in mijn super de super rustig tempo, mij bezig houden met mijn fotografie. Dan vergeet ik de tijd… En wat ik als kind altijd al graag deed, tekenen. Maar zoals bij veel mensen heeft die creativiteit een aardig deuk opgelopen waardoor je denkt dat je het niet kunt, niet goed genoeg ben,… Kortom geen Frida Kahlo of Picasso bent.

Mijn creativiteit en plezier in tekenen weer ontdekken, dat wil ik. Daar heeft Hannah Moerland mij deze week weer attent opgemaakt. En het komt goed uit dat Marian van AcademieFilarski het onlineprogramma Het Kunstdossier start. Dan kan ik daar al in een ‘zen’tempo een nieuwe wereld ontdekken. Wie weet wat er dan nog op mijn pad komt.

Ik wens je alle goeds en wie weet ‘Tot ziens’ met een lekker kopje koffie/thee.

Laat een bericht achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd.

Reactie *